कृष्ण अधिकारी
अध्यक्ष
प्याब्सन
निजी विद्यालयहरूलाई संरक्षण, सम्वद्र्धन, सुरक्षा दिनेका साथै रास्ट्रलाई गुणस्तरीय शिक्षा दिन निजि लगानीबाट विद्यालय सञ्चालन गर्न उत्प्रेरित गर्ने, अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा प्रतिस्पर्धा गर्नसक्ने विद्यार्थी उत्पादन गर्ने सस्था हो प्याब्सन । प्याब्सनका अध्यक्ष हुन् कृष्ण अधिकारी । उनी भ्याली पब्लिक स्कुलको फाउन्डर प्रिन्सिपल पनि हुन् । यो स्कुल विगत ३२ वर्षदेखि सञ्चालनमा छ । यसको अलावा हात्तीगौंडामा एउटा अन्य स्थानमा दुईवटा मन्टेश्वरी स्कुलहरू सञ्चालनमा छन् । यसको अलावा उनी रोटरियन पनि हुन् । प्यासनमा नै ३१ वर्षदेखि रहेका जनमुखी र प्रभावशाली प्याब्सनका अध्यक्ष कृष्ण अधिकारीसँग सिटी न्यूजले गरेको कुराकानी ः
प्याब्सनमा लामोसमय व्यतित गर्नुभएको एकदमै प्रभावशाली व्यक्तित्व कृष्ण सर ! हजुरको प्याब्सनलाई कसरी अगाडि बढाउने योजना छ ? यहाँ थन्किएका परुाना कामलाई पहिला किनारा लगाउने याजेनामा हो कि नयाँ काम केही गर्दै हुनुहुन्छ ? यसबारेमा केही बताइदिनुहोस् न ?
पुराना कामहरू पनि हामीसँग थुप्रै छन् । नयाँ कामहरू आइरहेको हुँदोरहेछ प्याब्सनमा मैले पनि त्यति धेरै बुझेको थिइनँ भित्रबाट । सबैभन्दा पहिला त प्याब्सनमा गइसकेपछि राष्ट्र, सरकार, आफ्नो मन्त्रालय, विभागसँग सहकार्य गर्न पाइने रहेछ । राजनीतिक व्यक्ति र कर्मचारीहरूसँग पनि भेट्न पाइने रहेछ । यता एउटा रमाइलो अनुभूति हुने रहेछ । प्याब्सन एजुसकेसनमा क्वालिटी दिएर बाँचेका स्कुलहरू हुन् । अभिभावकले फि तिरेको स्कुल हो । यिनमा नेपाल सरकारले स्वीकृति, अनुमति दिए पनि अभिभावकहरूबाट सञ्चालित विद्यालयहरू भए । त्यसकारणले अभिभावकहरूले क्वालिटी एजुकेसन खोज्नु हुन्छ । प्याब्सनले पनि क्वालिटी एजुकेसनमा नै ध्यान दिन्छ । कसरी विद्यालयहरूलाई तालिम दिन सकिन्छ, कसरी परीक्षा राम्रो गर्न सकिन्छ, कसरी राम्रा पाठ्यपुस्तक विद्यालयमा पठाउन सकिन्छ, अनि यी सबैको जोहो कसरी गर्न सकिन्छ । पाठ्यपुस्तकलाई तालिमसँग, तालिमलाई परीक्षासँग अनि विद्यालयका भौतिक सुविधाहरू विकास गर्ने, खेलकुद, अतिरिक्त क्रियाकलाप, लाइबेर्री, ल्याब अनि अहिले याएआईको जमाना छ राम्रा कम्प्युटर ल्याउने, म्याथ म्याट्रिक्सलाई कसरी राम्ररी पढाउन सकिन्छ भन्ने कुरा र राम्रो रिजल्ट दिएर अभिभावकको मन कसरी जित्न सकिन्छ भन्ने कुराहरू प्याब्सनमा छन् । हामीलाई सिकाउने कुराहरूमा अहिले धेरै प्याब्सन विद्यालयमा पढेका विद्यार्थीहरू बाहिर जाने, ग्लोबल नागरिक हुने हुँदा हामीले अहिलेचाहिँ बच्चाबच्चीहरूलाई यही नेपालमा कसरी रहन सकिन्छ, शिक्षालाई सीपसँग जोड्ने हो भने यही देशमा केही गर्न सकिएला भन्ने सोच छ । शिक्षालाई संस्कारसँग जोडियो भने पारिवारिक राष्ट्रको लागि यी विद्यार्थीहरू बन्लान् भन्ने हाम्रो आशा छ । अहिले यही कुरामा छौं । अहिले शिक्षा विधेयक पनि आउने हुँदा शिक्षा विधेयकमा कम्पनी थ्रु लगानी गरेका विद्यालयहरूले प्रक्रियामा हामीले स्कुलहरू चलाएका छौं र शिक्षाको माध्यमबाट राष्ट्रलाई सेवा दिएका छौं । यही मुद्दा हाम्रो नेपाल सरकारसँग छ । अब हुने एसईई पनि अब ९–१२ अब हाइस्कुलमा गएको हुनाले अब केन्द्रीय सरकारले कक्षा १२ को जाँच लिने हुँदा प्रदेश सरकारको माध्यमबाट एसईई दिने व्यवस्था मिलाउन लागेका छौं । स्कलरसीपमा पनि अलिक धेरै कुरा मिलेको छैन । त्यसो हुँदा भर्ना अहिले भर्खरै सकिएको छ । शिक्षा विधेयक आएपछि सकिने स्कलरसीप दिने र स्कुलमा आएका शिक्षकहरूलाई कसरी बचाउन सकिन्छ, त्यहाँका कर्मचारीलाई कसरी राम्रो गर्न सकिन्छ, स्कलरसीप भन्ने तर सबै धनीधनीले मात्र पाउने, गरिब र जेहेन्दार विद्यार्थी स्कलु भित्र इन्ट्रीहुन नसक्ने गरेकाले अलि कुरा मिलेको छैन । हामीले गभरमेन्टले नबुझेको त होइन, तथापि पहिले हामी उहाँहरूसँग डिस्कस गर्नुपर्ने, छलफल गर्नुपर्ने हुन्छ । हामीले गभर्मेन्टलाई सकेसम्म उहाँहरूसँग छलफल गर्नेभन्दा पनि हामीले छलफल गरेर उहाँहरूलाई बुझाउन सजिलो हुन्छ । किनभने गभर्मेन्ट निकै बिजी हँदुोरहेछ । यिनै विषयहरूमा म छु र आगामीनीति तथा कार्यक्रमहरू प्याब्सनको दोस्रो पूर्ण बैठक लेमन ट्रि बूढानीलकण्ठमा १५ र १६ गते बस्दैछ ।१५ गते हामीले स्कलु ट्रान्सफरमेसनको बारेमा, स्कलु डेभलपमेन्टको बारेमा हाम्रो तालिमहरू छ । पूर्वअध्यक्ष ज्यूले र वरिष्ठ सल्लाहकारहरूले पनि आफ्ना विचारहरू राख्नुहुन्छ । दोस्रो दिन हाम्रा नीति तथा कार्यक्रमहरू र सांगठनिक विचारहरू, आर्थिक कुराहरु पास गर्ने कुरा छ । ट्रेडिङ र परीक्षाका विषयमा पनि प्याब्सनलाई अलि फरक किसिमले अगाडि लैजाने कुरा छ । प्याब्सनलाई डिजिटल प्याब्सन कसरी बनाउने भन्ने कुराहरू छन् । त्यसो हुँदा अबको निजी स्कुलहरू गत वर्षको भन्दा, गत समयको भन्दा अलि फरक प्रकारले अगाडि जान्छ । अब हामीले शिक्षालाई समयसापेक्ष, सीपसँग जोडिने शिक्षा, संस्कारसँग जोडिने शिक्षा देशलाई काम लाग्ने शिक्षा र प्राइभेट स्कुलमा नपढीनहनुे शिक्षाहरू दिएर, सबैलाई प्राइभेट तिर आकर्षित गर्ने मेरो प्याब्सन प्रेसिडेन्टको लक्ष्य रहेको छ ।
यहाँको जुन प्राइभेट सेक्टरमा सञ्चालित विद्यालयलाई अझ सशक्त बनाउन, त्यही किसिमको शिक्षा दिने र सबैलाई प्राइभेट सेक्टरमा तान्ने जुन लक्ष्य हो त्यो असाध्यै स्वागतयोग्य छ । तर अभिभावकहरू त प्राइभेट स्कुलले कमाइजति सबै लैजान्छ, तैपनि हाम्रा विद्यार्थीहरू क्वालिटीका उत्पादन भएनन्, त्यसैलेआफ्ना केटाकेटीलाई विदेशमा पठाउनु परेको छ भन्ने कुराहरू व्यक्त गर्नुहुन्छ। यसमा के भनाइ छ नि यहाँको ?
अब हजुरको भनाइअनुसार विदेशमा बच्चा पठाउनु परेको १२ क्लासभन्दा पछि मात्र हो । यतिबेला पनि प्यारेन्ट्सले वाध्य भएर पठाएको चाहिँ होइन ।बच्चाबच्चीहरू अलि स्वतन्त्र हुन खोजेको हो । यस विषयमा हामीले अलि गम्भीर भएर र गहिरिएर धेरै कुराहरू बझु्नु जरुरी छ । नर्सरीबाट १२ कक्षासम्म लगभग १२/१५ वर्ष पैसा तिरेको बच्चाबच्चीलाई थाहा हुन्छ । आमाबाबुलाई पनि हामीले बच्चाबच्चीलाई प्रशस्त खर्च गर्यौं भन्ने हुन्छ । तर विदेशमा जान पाएको भए कमाउँदै गर्न पाइन्थ्यो, राम्रो शिक्षा पाइन्थ्यो, थोरै दिन पढेर धेरै काम गर्न पाइन्थ्यो अथवा अलिअलि पसिना बगाउन पाए बाआमा, दाजुभाइ, दिदीबहिनीलाई पनि सहयोग गर्न पाइन्थ्यो भन्ने लाग्छ र विदेशिने हुन् ।
कमाउने र पढ्ने भन्ने कुरा कत्तिको सम्भव कुरा हो नि ?
यो विषय हामीले सोच्ने कुरा होइन । यसमा राष्ट्रले सोच्ने हो । यो विषयमा त राष्ट्रले सोचेर पनि सक्दैन । हाम्रो देशमा जम्मा तीन करोड मानिस छन् । त्यसमा काठमाडौं मात्रै ३० लाख मानिस बस्छन् । सबै पढ्न काठमाडौं नै आउँछन् । जब यहाँचाहिँ धेरै फुटको टोल भयो भने, धेरै जागिर खाने ठाउँ भयो भने, थोरै थोरै पैसामा पनि बच्चाबच्चीहरूले काम पाउने ठाउँ भयो भने मात्रै कमाउँदै पढ्दै गर्ने भन्न हुन्छ । हाम्रो कलेजमा के गरेर पढ्ने ? हाम्रोमा एउटा क्याफेमा तीन जनाले काम गरेपछि सकिन्छ । त्यो पनि जसले क्याफे चलाउँछ उसैका मान्छेहरू राख्छ । त्यसो हुँदा हामीकहाँ काम गरेर पढ्ने ठाउँ छैन । कलेजले मान्छे राख्न सक्दैन साना साना कलेज छन् । एउटा घरमा कलेज चलाइएको हुन्छ । त्यही पनि सिस्टममा हुँदैन । त्यसैले यहाँका बच्चाबच्ची त स्वतन्त्र रुपमा जीवन चलाउन बाहिर गएका हुन् । यही राख्न त राज्यले पनि प्रयत्न गर्नुपर्यो । प्राइभेट सेक्टरलाई पनि अलि ठाउँ दिनुपर्यो। यहाँ अरु रेस्टुरेन्टहरू खुल्नुपर्यो। सबवे खोल्नुपर्यो, म्याकडोयल्स खोल्नुपर्यो, मान्छे खाने हुनुपर्यो, खर्च गर्नसक्ने क्षमता हुनुपर्यो, बिहान बेलुका रेस्टुरेन्टमा खाने गरी मानिसको कमाइ हुनुपर्यो । अनि धेरै चलेर बच्चाबच्चीहरूले काम पाउने हुन् । हामीकहाँ काम पाउने ठाउँ नै छैन । त्यसैले बच्चाबच्ची बाहिर गएका हनु् । अब बाहिर गएकोमा नराम्रो भन्नुहँदुैन । अब हाइड्रोमा हाम्रो बच्चाबच्चीले काम गर्दैनन् । बाटोघाटो खन्ने ठाउँमा हाम्रा बच्चाबच्चीले काम गर्दैनन् । दुःखको काम बच्चाबच्चीले गर्न सक्दैनन् यही काम बाहिर गएर गर्छन् । बाहिर गएर सुखको काम त छैन नि त । फेरि त्यही काम बच्चाबच्चीलाई सिकाउँ भन्ने चाहना पनि हाम्रो छैन । त्यही किसिमको ट्रेडिङ दिएका पनि छैनौं । त्यसैले अलिकति अफ्ठेरोचाहिँ हामीलाई भएको छ । अर्को प्यारेन्ट्सहरूले आफूले जुन स्कुलमा पढाउन सकिन्छ त्यही स्कुलमा पढाउनुभएको छ । अनि जति फि लिएको त्यो भन्दा राम्रो क्वालिटी प्राइभेट स्कुलले दिएको छ नत्र भने मकै पोल्ने प्यारेन्ट्स पनि प्राइभेट स्कुलमा बच्चाबच्चीहरूलाई पढाउनुहुन्छ र यसको बारेमा पनि निकै ठुलो कुरा छ । त्यसो हुँदा केही स्कुलहरूमा जे भन्यो त्यो नभएको होला तर अब विस्तार विस्तार गभर्मेन्टहरूले राम्रो काम अगाडि बढाउँदै जाने हो भने प्लानिङ गर्दै जाने हो भने, तालिम गर्दै जाने हो भने सरकारले राम्रा काम गरे प्राइभेट अलिक ब्याक हुन्थ्यो तर अब त झन्झन् बच्चा घट्दै गएको छ । शिक्षकको संख्या बढ्दै गएको छ । अब त नेपालमा जति विद्यार्थी छन् त्यति नै संख्यामा शिक्षकहरू भएको मैले सुनेको छु । अनि टिचर नपाएर एउटा टिचरले दुइटा पिरियड पढाउनुपर्यो । साइन्स पढाउनेले म्याथ पनि पढाउनुपर्छ भन्ने कुरो सुन्नमा आएको छ । अहिलेको जमानामा एउटा मात्र शिक्षकले साइन्स पढाउनै सक्दैन । कक्षा १० मा पढाउन तीन वटा शिक्षकको आवश्यकता छ । त्यसो हुँदा सरकारी स्कुलमा पनि सबै कुरा पर्याङ्को ठ्याङ मिलेको छैन । प्राइभेटको पनि अल्लि कुरा मिलेको छैन । अब प्राइभेट स्कुलमा त प्राइभेट स्कुलकै प्याब्सनको अध्यक्ष भएको हुनाले प्राइभेट स्कुललाई कसरी मिलाउन सकिन्छ भन्नेतिर म जान्छु। नेपाल सरकारले सरकारी स्कुलहरूले उहाँहरूको मिलाउनुहोला अनि विस्तारै विद्यालयमा विकास हुँदै जाला भन्ने आशा राखौं हामीले र राम्रो सपना देख्ने हो । म त्यही विचार राख्छु ।
सरकारी शिक्षकहरू त आफ्नो सबै विद्यार्थी प्राइभेट स्कुलले सोहोरेर लग्यो भन्ने गर्छन्। किन तपाईहरूले सोहोरेर लैजानु भएको हो नि ?
विद्यार्थी हामीले सोहोरेर लाने होइन । अहिले पनि मैले त ६०/७० हजार विद्यार्थीहरू प्राइभेट स्कुलमा गए भन्ने मैले सुनेँ । पोहोर चाहिँ प्राइभेट स्कुलका बच्चा गभर्मेन्ट स्कुलमा गए भन्ने सुनिएको हो । त्यसो हुँदा अहिले तिन्टा कुरा , एकदम राम्रो वातावरणमा कहीँपनि अफ्ठेरो नपारी खरुुखरुु पढाउन दिनुपर्यो । हामी राम्रो स्यालरी दिन्छौं । शिक्षकलाई सक्षम बनाउँछौं । हामी राज्यलाई ट्याक्स तिर्छौं । यो देशको एकदम असल नागरिक र असल कम्पनीको माध्यमबाट स्कलु चलाउन चाहन्छौ। यो मौका हामीलाई दिनपर्यो । सरकारी शिक्षकलाई पनि कोहीलाई तालिम मिलेको छैन । कोहीलाई सस्तो छ भने उहाँहरूलाई अफ्ठेरो छ कर्मचारी र उहाँहरू बीचमा फरक छ भने त्यसलाई मिलाउन सक्ने, सरकारले धानिने पैसा मिलाइदिनुपर्यो। त्यसो भयो भने सरकारी स्कुल पनि एकदम राम्रो हुँदै जान्छ । प्राइभेट स्कुल पनि एकदम राम्रो बन्दै जान्छ । जसले फि तिर्न सक्नुहुन्छ उहाँहरू प्राइभेट स्कुलमा पढ्नुहुन्छ । जसले फि तिर्न सक्नुहुन्न उहाँहरू सरकारी स्कुलमा पढ्नुहुन्छ । अनि तिमी सरकारीमा जागिर गर्ने, बच्चाबच्चीलाई प्राइभेटमा पढाउने भन्ने वितृष्णा पालिकाहरूले पनि दिनु भएन । कसैले प्राइभेट स्कुलमा पढाउन चाहन्छ भने, कमाउन चाहन्छ भने दुःख गर्न चाहन्छ भने किन मन नलागी नलागी पढाउने ?आफुले राम्रो गर्न सकने भने बच्चाबच्चीहरूले राम्रो गर्छ कि भन्ने सपना देख्छ नि । आफ्नो पुस्ता कुहिने र अर्को पुस्तालाई पनि कुहाउने काम अभिभावकले गर्दैन । यो सरकारले बुझेको छैन । यो बुझ्न जरुरी छ । लोकल गभर्मेन्टले बुझेको छैन । बुझ्न जरुरी छ । त्यो पाप लोकल गभर्मेन्टले गर्नुहुँदैन। त्यसकारण मैले सरकारी शिक्षकको आन्दोलनमा सहयोग गरेको छु । राज्यले सक्नेजति मास्टरका माग सरकारले पूरा गर्नुपर्छ अनि मात्र विकास हुन्छ भन्ने मेरो चाहना छ त्यसो हुँदा हामी कहाँ बच्च ओइरिएर आएको होइन, आएकालाई हामीले भर्ना गर्नै पर्यो। हामीले पनि फि तिर्ने बच्चा पाउनुपर्यो नत्र के ले चलाउने हो त ? अहिले पनि धेरै बच्चा पढ्न इन्डिया गएका छन् । अब त्योभन्दा राम्रा स्कलु यही बनाएर त्यो पैसा पनि यही रोकिदिने हो भने, यही अझ महँगा स्कलु खोल्ने भने, संस्था स्कलुहरू पनि अझ राम्रो हँदुै गए भने अभिभावकको इन्कम पनि बढ्दै जाने हो भने नेपाल कति राम्रो हुन्थ्यो होला । यस्तो विचारमा म छु ।
अब सरकारी शिक्षकहरू राजनीतिमा लिप्त भएका छन् । के शिक्षकले राजनीति गर्न पाउनुपर्ने दायित्व होर ?
जहाँ शिक्षाले बेचेर संसारलाई खाएको छ, त्यहाँका शिक्षकले राजनीति गर्दैन । खासगरी शिक्षकले विद्यार्थीको जीवनसँग चिन्ता गर्न सक्यो भने, स्कुलको भविष्यसँग चिन्ता गर्न सक्यो भने, भोलि के पढाउँछु भनेर प्लानिङ गर्न सक्यो भने, भोलि विद्यार्थीलाई के कथा सुनाउँ, कसरी बुझाउँ, कसरी ह्याण्डराइटिङ बनाउँ, कसरी जनरल नलेजमा ज्ञानदिउँ, कसरी रामा्े खेलकदुहरू बनाउँ, कसरी बच्चाबच्चीहरूलाई कम्पिटेटिभ बनाउँ भन्ने हो भने बल्ल विकास हुन्छ । अब राजनीति पनि गर्छु, काँग्रेस पनि हुन्छु, कम्युनिस्ट पनि हुन्छु, पाए सांसद हुन्छु नपाए यही स्कुलको मास्टर हुन्छु त्यसरी त हुँदैन ।
तपाई त प्याब्सनको अध्यक्ष हुनुहुन्छ शिक्षकलाई राजनीति करण गर्नबाट बाहिर आउन के गर्ने त कसरी सम्भव होला ?
हाम्रा साथीहरू राजनीति गर्दैनन् । हाम्रा शिक्षकहरू बिहान ८ बजे स्कुलमा आएर पढाउनुहुन्छ र बेलुका ५ बजे मात्र जानुहुन्छ ।
समग्रमा मूल्यांकन गरौं न सर ?
समग्रमा त मैले कसरी भनौं र सरकारी शिक्षकहरूले नै सोच्नुहुन्छ होला । यसअघिका शिक्षामन्त्रीहरूले पनि शिक्षकले राजनीति गर्नु हुँदैन, शिक्षकले कुनै पनि राजनीतिक दलहरूमा लाग्नु हुँदैन तिमीहरूको संगठन नै शिक्षक र विद्यार्थी हो भन्ने गरेको सनुेको छु। तर प्राइभेट शिक्षकको राजनीतिक संगठन भनेको यही शिक्षक र विद्यार्थी नै हो । हाम्रो लागि त प्राइभेट स्कुलको टिचर भगवान् नै हो । अभिभावक पनि भगवान् नै हो उहाँहरू दुईको कारणले एउटा स्कुल निर्माण हुन्छ । त्यसमा दुइटैलाई खसुी पार्न सकिएन भने छोराछोरी पढाएर अभिभावक, राम्रो सेवा सुविधा र राम्रो बोली बोल्न सिकाउने शिक्षक भएन भने प्राइभेट विद्यालय चल्दैन । त्यही दिन बन्द हुन्छ ।
महिनाको ५/५ लाख फि लिने स्कुलहरू पनि छन्, महिनाको दुई लाख उठाउनेपनि छन्। यस्तो विद्यालयलाई के याजेना बनाउनु भएको छ नि ?
त्यस्तो फि उठाउने स्कुलहरू हामीकहाँ छैन ।
लिंकन स्कुल त छ नि ?
बृटिश स्कुलमा जाने एउटा र्यांकका बच्चा छन् । लिंकन स्कुलमा विदेशीका छोराछोरीहरू पढ्छन् । एकदम राम्रो कमाइ हुने इन्टरनेसनल जागिर खाने मानिसहरूले बच्चालाई इन्डिया लानु भन्दा त यहीको लिंकन स्कुल बृटिश स्कुल र अझ नेपालकै महँगा स्कुलमा पढाइदिए त्यो पैसा त यही रह्यो नि त । त्यो पैसा यही खर्च भयो नि । मेरो विचार के छ भने यदि दुई प्रतिशत बच्चाहरू स्कुलको फि मन नपरेर, सुविधा मन नपरेर बाहिर गएका हुन् भने अहिलेको लिंकन र बृटिश स्कुल मात्र होइन अरु अझ महँगा स्कुल खोलेर भए पनि इन्डियामा पैसा नजाओस्, त्यो पैसा यही रहोस्, इन्डियाका स्कुलका जस्ता सुविधा यही उपलब्ध होओस् र नेपालका स्कुलहरू धनी होउन् । ती अर्का देशबाट आएका नागरिक होइनन् नेपालीकै छोराछोरी हुन् । सस्तो प्रकारले शिक्षा प्राप्त गर्न सकिँदैन भन्ने लाग्छ मलाई त ।
अन्त्यमा केही भनाई बाँकी छ ?
मेरा यी कुराले कहीँचाहिँ फि तिर्न र अफ्ठेरो परेको हो भने, मलाई थाहा छ तपाईं आफ्नो नानीबाबुलाई प्राइभेट स्कुलमा नै पढाउन चाहनुहुन्छ जहाँ सक्नुहुन्छ, त्यहीको प्राइभेट स्कुलमा पढाउनू ।प्राइभेट स्कुलले मेहनत गरेको छ । म प्याब्सनको अध्यक्ष हुँदा राम्रो पाठ्यपुस्तक बेच्न लगाउँछु। राम्रो तालिम गर्न लगाउँछु जुन्सुकै स्कलु मा पनि । राम्रो परीक्षा लिन लगाउँछु। म साना स्कुललाई पनि राम्रो बनाउन चाहन्छु। अहिले कहीँबाट सुिवधा नपाउने साना साना टुहुरा प्राइभेट स्कुलहरू गाउँगाउँमा छन् । तिनको विकास गर्न लागि पर्छु । अहिले गभर्मेन्ट स्कुलहरू धनी छन्, त्यहाँ काम मात्र नभएको हो । उहाँहरूको ठुलो बिल्डिङ छ, सरकारले जे गर्न पनि पैसा दिन्छ । बच्चाबच्चीलाई खाजाको व्यवस्था पनि सरकारले गर्छ, किताब कपी फ्रि दिन्छ तर हाम्रा अभिभावक धेरै प्रकारले मारमा पर्नुभएको छ । स्कलरसिप भएको विद्यार्थीको फि पनि अभिभावलके तिर्नुपर्छ, आफ्ना छोराछोरीको फि पनि तिर्नुपर्छ । नेपाल सरकारलाई ट्याक्स पनि तिर्नुपर्छ । यी मारमा परेका अभिभावकलाई पनि नेपाल सरकारले हेर्छ होला । तपाईंहरूले पनि शिक्षाका मुद्दा उठाउनुपर्छ । किनकि शिक्षाको कारणले नै भोलि यो देशको मुहार परिवर्तन हुने हो । बाहिर पढ्न गएकाहरू पनि फर्कंदैछन् । बाहिर पढ्न गएकाहरू नेपालमा फर्किएर आइटीमा काम गर्न खोज्दैछन् । हाइड्रोमा काम गर्न खोज्दैछन् । सिमेन्टमा काम गर्न खोज्दैछन् । स्कुलकलेजहरू खोल्न खोज्दैछन् । अब विस्तारै विकास हुँदै जाला । म नेपालको विकास होस् भन्ने चाहन्छु ।
